Piss & Chips

Friet en plassen

 

Een succesvolle beheerder van vakantieparken vertelde me eens dat bezoekers bij binnenkomst maar twee dingen willen: friet en plassen. Daar moeten de architecten en ontwerpers dus rekening mee houden. Toiletten naast de ingang en eten ook.

Over de friet kan ik kort zijn: musea verkopen geen friet. Wel gerookte zalm, broodjes carpaccio, mosterdsoep en veel, heel veel appeltaart.

Bij veel musea is vlak na de kaartverkoop een afslag naar het restaurant en de toiletten. Die afslag is handig, niet alleen voor bezoekers maar ook voor aparte verhuur als het museum dicht is. Bovendien wordt zo besmettingsgevaar teruggedrongen. Er mag niet met voedsel door de zalen worden gelopen, de natte ruimtes moeten zo ver mogelijk van de schilderijen en de keuken behoeft een eigen afzuigsysteem, zodat de bezoeker bij het bewonderen van de Brieflezende vrouw van Johannes Vermeer niet ineens een broodje kroket ruikt. Het Zeeuws Museum in Middelburg heeft om die reden geen frituur. De bouwer kon niet garanderen dat de wereldberoemde wandtapijten waarop de strijd tegen de Spanjaarden staat afgebeeld luchtjesvrij zouden blijven.

De Hermitage aan de Amstel begrijpt plassen en friet. Het heeft een gemakkelijk te bevoorraden restaurant met terras vlakbij de ingang. De wc is om de hoek. En je hoeft er geen kaartje voor te kopen. Elders worden bezoekers minder goed bediend. Zo wacht de wereld al jaren op een moedig besluit van het Tropenmuseum om de ingang te verplaatsen naar het Oosterpark, naast het al bestaande museumrestaurant. Met het mooiste terras van Amsterdam, aldus de directeur.

Maar dan alsjeblieft niet door het restaurant bij het museum naar binnen, zoals bij Kade (Amersfoort) en Van Speelklok tot Pierement (Utrecht). Tafeltjes in museumrestaurants worden namelijk zelden op tijd afgenomen, waardoor je als bezoeker langs vette koffiekringen, vieze servetten en afgekloven appeltaart naar de tentoonstelling moet.

Nog erger vind ik het troosteloze aanzicht van een museumkantine waar bezoekers oneindig traag met beige plastic bladen langs eindeloze flesjes dubbelfris, saucijzenbroodjes en schoteltjes appeltaart schuiven.

Als je perse wilt ontmoedigen pak het dan ook goed aan en leer van de gevangenisfilms Shawshank Redemption en Twelve Monkeys. Broeierige sfeer met humeurige types achter beslagen plexiglas toonbanken. Grote mannen in oranje broekpakken die dreigend om je heen staan. Stoer schuif je met twee vingers je blad door en ontvang je een kleurloze kwak voedsel. Je neemt plaats aan een tafel met zwijgende inmates en wacht gelaten tot er straks iemand postal gaat met een vork in je nek.

Gezellig wordt het toch niet, maar maak het dan tenminste spannend.